Здарылася так, што адзін чалавек моцна захварэў. Яго хвароба выяўлялася ў тым, што ён увесь час адчуваў, што яго вочы вылазяць з вачніц, і ў вушах у яго пастаянна звінела. Паступова гэта давяло яго да шаленства, таму што гэты жах працягваўся дваццаць чатыры гадзіны ў суткі… Ён не мог ні спаць, ні працаваць, і таму звярнуўся да лекараў.

Адзін лекар параіў яму выдаліць апендыкс, і яму выдалілі яго, але нічога не змянілася. Другі параіў яму вырваць зубы. Таксама нічога не змянілася, акрамя хіба таго, што чалавек гэты адразу ж пастарэў — і ўсё. Тады хтосьці параіў яму выдаліць гланды. Ёсць мільёны дарадцаў, і калі вы станеце ўсіх іх слухаць, яны заб'юць вас. Яму выдалілі гланды, але зноў жа нічога істотнага не адбылося. Тады хворы звярнуўся да самага лепшага з вядомых яму лекараў.

Лекар агледзеў яго і сказаў: «Нічога нельга зрабіць, таму што немагчыма знайсці існых прычын вашай хваробы. Вы пражывяце яшчэ самае большае шэсць месяцаў. А таму я павінен быць адкрыты з вамі, усё, што можна было зрабіць, ужо зроблена».

Хворы выйшаў з кабінета лекара і падумаў: «Калі мне засталося жыць толькі шэсць месяцаў, чаму б мне не пражыць іх добра?» Ён быў скупы па прыродзе і ніколі не жыў заможна. І вось ён замовіў сабе найноўшую крутую машыну, купіў выдатнае бунгала, замовіў трыццаць гарнітураў, і распарадзіўся нават, каб кашулі яму шылі па мерцы.

Прыйшоў да краўца, той вымераў яго і сказаў: «Рукавы — трыццаць шэсць, варот — шаснаццаць».

Чалавек запярэчыў: «Не, пятнаццаць, я заўсёды насіў пятнаццаць!» Кравец ізноў вымераў яго і сказаў: «Шаснаццаць!» Чалавек жа сказаў: «Але я заўсёды насіў пятнаццаць!» Кравец сказаў: «Добра, як жадаеце, але тады, скажу вам — у вас будуць вылазіць вочы з вачніц і звінець у вушах!»

Дзеду майму такое нават у снах не мроілася...

Калісьці я ўжо пісаў пра гэтую сядзібу: http://162.by/news/mainnews/trishin.html. Менавіта ў гэтым доме ў 1868 гадзе жыў украінскі пісьменнік Алекса Пятровіч Старажэнка.

http://uk.wikipedia.org/wiki/Стороженко_Олекса_Петрович


( ФОКУС )

Калісьці тут была сінагога.

Сустракаўся з Глазавым. Пілі піва, гаварылі пра Прагу, літаратуру і не толькі. Нядаўнія сумна вядомыя “баталіі” http://www.svaboda.org/content/article/24555230.html не перашкодзілі яму напісаць выдатнае эсэ “Пражская вясна”. Спадзяюся, што ў хуткім часе яго можна будзе пачытаць на сайце http://www.bk-brest.by/

( аб іншым )

Вось і мінулі яшчэ адны выхадныя. Тры дні – усё роўна, што адзін. Эдгар По сцвярджаў, што для абсалютнага шчасця нам неабходны ўсяго толькі чатыры ўмовы:

1.Жыццё на свежым паветры.
2.Усведамленне, што цябе любяць.
3.Адмова ад любога славалюбства.
4.Тварэнне.

З чатырох пералічаных умоў, я мог бы пахваліцца толькі трыма.


Ці быў я шчаслівы?
Схільны лічыць, што быў. Бо перакананы, што ўсё на карысць таму, хто гэтай карысці шукае...



( тут )

Сёння 17 красавіка слыннаму сыну ганцавіцкай зямлі ўраджэнцу вёскі Востраў Міхасю Рудкоўскаму споўнілася б 76 год. З гатай нагоды наш партал аб’яўляе гэты тыдзень – тыднем Міхася Рудкоўскага. Па суботу 21 сакавіка на сайце будуць прадстаўлены чатыры зборнікі вершаў нашага земляка ў электронным выглядзе. А распачнецца тыдзень успамінамі роднай сястры паэта Ірыны Рудкоўскай «Жыві, паэт, свяці нам яркай зоркай!».

Спробу складаць вершы будучы паэт зрабіў у чацвёртым класе. Некалькі вершаў былі надрукаваны на старонках газеты "Піянер Беларусі". А ў 1958 годзе ў Ганцавіцкай раённай газеце "Сялянская праўда" з’явіліся яго вершы "Успаміны", "Восень" і іншыя. Захапленне паэзіяй прывяло Міхася на работу ў рэдакцыю гэтай жа газеты. У час работы Рудкоўскага ў "Сялянскай праўдзе" ў газеце поруч з ім працаваў вядомы журналіст і пісьменнік Васіль Праскураў. Менавіта тыя гады сталі для Міхася сапраўднай літаратурнай школай. Міхась да скону дзён з удзячнасцю і найвялікшай пашанай успамінаў гэтага чалавека. Ды і Васіль Фёдаравіч з увагай і задавальненнем назіраў за паэтычным ростам свайго малодшага сябра.

"Борьба со злом! Но что есть зло? Всякому вольно понимать это по-своему. Для нас, ученых, зло в невежестве, но церковь учит, что невежество – благо, а все зло от знания. Для землепашца зло – налоги и засухи, а для хлеботорговца засухи – добро. Для рабов зло – это пьяный и жестокий хозяин, для ремесленника – алчный ростовщик. Так что же есть зло, против которого надо бороться? Зло неистребимо. Никакой человек не способен уменьшить его количество в мире. Он может несколько улучшить свою собственную судьбу, но всегда за счет ухудшения судьбы других. И всегда будут короли, более или менее жестокие, бароны, более или менее дикие, и всегда будет невежественный народ, питающий восхищение к своим угнетателям и ненависть к своему освободителю. И все потому, что раб гораздо лучше понимает своего господина, пусть даже самого жестокого, чем своего освободителя, ибо каждый раб отлично представляет себя на месте господина, но мало кто представляет себя на месте бескорыстного освободителя. Таковы люди и таков наш мир..."


http://www.charter97.org/ru/news/2012/4/15/50831/

http://www.charter97.org/ru/news/2012/4/14/50817/

«Мы заўсёды што-небудзь прыдумляем... каб зрабіць выгляд, што мы
жывём.» Але Годо прыйдзе толькі заўтра. А сёння...

Мы вынаходзім новыя памылкі. Кожны дзень, кожную хвіліну... І ў гэтым ёсць нейкая дзіўная радасць. Усё правільна: "Адны прапануюць падроблены тавар, іншыя адплачваюць фальшывай манетай."

ВОР И ОДЕЯЛО

Вор проник в дом суфия, но ничего там не нашел.
Когда он уходил, дервиш заметил его разочарование и бросил ему вслед одеяло,
которым укрывался, чтобы тот не ушел с пустыми руками.

Хаця... Не абавязкова быць sifiem, дастаткова жыць у нашай дзяржаве Як кажуць: "Заплаці падаткі – і спі спакойна..." Саадзі звар'яцеў бы, верагодна, ад эдзіўлення...

Ну вось! Кніга "Алхімія Шчасця" напісана напачатку ХІІ стагоддзя, а чалавек усё той жа і праблемы ўсё тыя ж:

Няма нічога бліжэй да цябе, чым ты сам, калі ты не ведаеш толкам самога сябе, як ты можаш спазнаць штосьці іншае? А калі ты кажаш: "Я сябе ведаю", - ты памыляешся, бо твае веды не ёсць ключ да спазнання Праўды, паколькі любое быдла ведае пра сябе тое ж, што і ты.

( Счастье скота в еде, сне и совокуплении, и если ты скотина, то тебе нужно дни и ночи прилагать усилия к исправлению дел своего желудка и половых органов.  )

Milan Kundera; нар. 1 красавіка 1929г. Брно.

Истинная доброта человека во всей ее чистоте и свободе может проявиться лишь по отношению к тому, кто не обладает никакой силой. Подлинное нравственное испытание человечества, то наиглавнейшее испытание (спрятанное так глубоко, что ускользает от нашего взора) коренится в его отношении к тем, кто отдан ему во власть: к животным. И здесь человек терпит полный крах, настолько полный, что именно из него вытекают и все остальные.

Калі верыць Шапенгаўэру: “Бываюць крытыкі, якія прымаюць свой дзіцячы гудок за трубу багіні славы, мяркуючы, што гэта ад іх залежыць, што ёсць кепскае, а што – добрае...”

Але чаму толькі крытыкі?.. Задумаўся і паспрабаваў знайсці адказ на гэтае пытанне ў класікаў.

Напрыклад, Борхес лічыць, што аўтар не ведае аб чым піша. Што яго думкамі кіруе Святы Дух. А Святы Дух, як вядома, дыхае там, дзе хоча. "Тое, пра што аўтар піша, павінна выходзіць за межы яго намераў. Менавіта ў гэтым і ёсць таемства літаратуры. Таму, было б няслушна гаварыць пра няўдалыя творы..."
Выходзіць, што няўдалых твораў не бывае апрыёры?
А як жа крытыка?..

Супрацоўнічаў са Стынгам, Полам Сайманам, Майклам Бубле.
Чатыры разы намінаваўся на прэмію Грэмі...

http://jazz-jazz.ru/?category=about_artists&altname=Chris_Botti



Словно сумерек наплыла тень,
То ли ночь, то ли день,
Так сегодня и для нас с тобой.
Гаснет свет дневной.

Этот сумpачный белесый свет,
То ли есть, то ли нет,
И стоим с тобою pядом мы,
На поpоге тьмы...

Бачыш тое, што разумееш.

( Па-мойму, мы захапляліся адным і тым жа  )

Уільям Блэйк гаварыў:"Калі я бачу ўзыход сонца, мне здаецца, што я бачу Бога і чую тысячы тысяч серафімаў, якія спяваюць яму пахвалу..."


( тут )

назва : Шапіто-шоу
год : 2011
краіна : Расія
рэжысёр : Сяргей Лобан
сцэнарый : Марына Патапава
аператар : Іван Мамонаў, Яўген Цвяткоў


( Фільм Сяргея Лобана “Шапіто-шоў”, гэта чатыры адасобленыя і самастойныя ў плане сюжэту навэлы, аб’яднаныя не толькі і не столькі агульным месцам дзеяння, колькі агульнай ідэяй. На маю думку, яе можна звесці да сэнсу вядомай фразы французкага паэта і мастака Анры Мішо: “Большасць людзей займаецца пераважна тым, што здзекваецца з сябе падобных…”. )